نيستند ، چون ايشان انبياء نبودند ، و نظير اين آيهء « وَ أَوْحَيْنا إِلى إِبْراهِيمَ وَ إِسْماعِيلَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ وَ عِيسى » « 1 » كه در آن نيز وحى را به اسباط نسبت است . « 2 » * استعاذه س 176 - منظور از « استعاذه » در آيهء شريفهء « فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجِيمِ » چيست ؟ ج - « استعاذه » ، طلب پناه است ، و معنا اين است كه وقتى قرآن مىخوانى از خداى تعالى بخواه مادامى كه مشغول خواندن هستى از اغواى شيطان رجيم پناهت دهد ، پس استعاذه‌اى كه در اين آيه بدان امر شده حال و وظيفه قلب و نفس قرآن خوان است ، او مأمور شده مادامى كه مشغول تلاوت است اين حقيقت ، يعنى استعاذه به خدا را در دل خود بيابد ، نه اينكه به زبان بگويد : « أعوذ باللّه من الشّيطان الرّجيم » و اين استعاذه زبانى و امثال آن سبب و مقدمه براى ايجاد آن حالت نفسانى است نه اينكه خودش استعاذه باشد ، و اگر به خود اين سخن استعاذه بگوييم مجازا گفته‌ايم ، خداى تعالى هم نفرموده هر وقت قرآن مىخوانى بگو « أعوذ باللّه من الشّيطان الرّجيم » بلكه فرموده : هروقت قرآن مىخوانى از خدا پناه خواه . « 3 »

--> ( 1 ) . سوره نساء ، آيه 163 . ( 2 ) . الميزان ؛ ج 1 ص 471 . ( 3 ) . الميزان ؛ ج 12 ، ص 494 .